Rimpels op het wateroppervlak.

Het Zijn dat Is

14 november 2011

Zijn ís ondeelbaar het ene Zijn. De psychologische voorstelling van Zijn is een schim die krampachtig probeert óm er te zijn. Via identificatie verzet deze 'ik-activiteit' zich tegen overgave, of het directe Leven. Het wil bewijzen goed genoeg te zijn voor een plek in de wereld en gelooft dat vrede en waarde afhankelijk zijn van het bereiken van dat doel.

Echt het directe Zijn beseffen - de uitnodiging van Leven - roept grote verontwaardiging op… het lijkt of overgave de kans op voldoening wegneemt. Het Wonder van primair Zijn is onbegrijpelijk: ik kan er pas zijn als ik iets geworden ben. Zijn wordt gezien als een object dat moet zorgen dat het betekenis krijgt en zo ruimte verdient.

Bewustzijn gelooft als identificatie met een omschrijving werkelijk in die redenering. Het heeft dat nodig om de fictieve identiteit te kunnen continueren… in overgave dreigen de gekoesterde overtuigingen, en daarmee het bestaan, te stoppen. (angst voor de dood)

Een zo'n overtuiging is: ik ben een vorm die geboren is en zal sterven. Deze misvatting heeft veel gezichten, bijvoorbeeld: ik ben een apart wezen en kom bij de Bron vandaan. Het concept oorsprong roept de tegenhanger op: bestemming.

De afstand tussen oorsprong en bestemming suggereert tijd, die het ik nodig heeft om tot voldoening te komen. Voldoening lijkt nodig om waardevol genoeg te zijn voor een plek in de wereld en het bereiken van de bestemming.

Bestemming en Verlossing

'Plek in de wereld' is synoniem geworden met 'er kunnen zijn'. Met 'bestemming' wordt bedoeld 'een toekomstige ervaring die een goed gevoel zal geven' (…) doch uiteindelijk de verlossing, de ultieme bestemming waar 'ik' klaar ben.

De tot object geworden ik-vorm zoekt in dimensies naar zijn bestemming en verlossing. Het raakt bevangen door het idee daar tijd voor nodig te hebben en creëert met die overtuiging grote psychologische spanning. Geest is in de ban van voorstellingen en kan niet begrijpen dat Zijn on-voorstelbaar is, doch Dat wat voorstelling mogelijk maakt.

De ondertoon op die psychologische tijdlijn is angst. Alles dat zich op die lijn bevindt is een mogelijk obstakel in de tocht naar voldoening. De ik-vorm kan elk moment door een andere ik-vorm overtroefd en van vermeende waarde of overtuiging beroofd worden.

Werkelijk Zijn toelaten in het besef, lijkt de identiteit te beroven van kans op voldoening en rust, die komen na het bereiken van het doel… de bestemming, verlossing, enz. Die zoektocht blijkt vooral de zucht van het afgescheiden 'ik' naar een goed gevoel… dat het gevolg zal zijn van de bevestiging op een geslaagde missie. (de trots van 'ik')

De Hunkering naar Thuis zijn

Dan wordt ingezien dat het bereiken van een doel 'even' een prettig gevoel geeft, doch niet echt de basistoon van eenzaamheid oplost. De hunkering naar thuis zijn wordt herkend. Uit wat de omgeving lijkt komt een bericht over het Zijn dat Is… In een tijdloos moment beseft bewustzijn dat het dit ondefinieerbare Zijn al is, en dat het lang zocht naar een fysieke plek om er te kunnen zijn… om thuis te zijn.

Er is een ontwaken uit de hypnose van identiteit, en een realisatie van het directe Zijn. Tijd wordt herkend als de illusie waar de ik-vorm, die tot voldoening moest komen, aan gehoorzaamde. Geest ontspant en beseft het ene Licht te zijn dat zich liet hypnotiseren door een reflectie van Licht, door geloof dat het aan de reflectie gaf. Het Zijn dat Is wordt herkend als het tijdloze Thuis.

archief     1 reactie   sitemap