- Openheid -

Waarde Geven

16 augustus 2011

Lang was ik bezig was met het verbeteren van het denkbeeldige 'ik', zodat het meer waard zou zijn. Met die meerwaarde zou 'ik' meer kunnen hebben of ontvangen, en dus gelukkiger worden.

Die strijd voor verbetering bracht vooral geestelijke uitputting, en op de bodem van die schijnbare onmacht werd duidelijk dat die verbeten strijd het subtiel verborgen jaloerse superego verhulde, het 'ik' dat 'de ander' niets gunt omdat ie zichzelf niets waard vindt… een schim die zich voedt uit geloof… een schim die bang is voor schaarste.

Onverwachts toonde zich hoe Ware Aard één is met alles, en dat open blijven - als Ware Aard - ten goede komt aan het grote Geheel… dat 'ik' het actuele besef van Ware Aard is, altijd Nu. Geleidelijk veranderde 'willen hebben' in 'geven', en kwam het inzicht dat het Geheel altijd zichzelf - of zijn immer verrassende, natuurlijke Pracht - waard is…

Dit Geven is anders dan het geven dat ego-activiteit zich voorstelt. Het is niet 'een' iemand die geeft, doch een uitstroming van Liefde, die niet anders kan dan zichzelf in de ander of het andere opzoeken. De Stroom ontzenuwt in haar onschuld alle verwarring en afgescheidenheid.

Dit Geven is een in verbazing ontvangen van wat ononderbroken gegeven wordt. Dit Zijn is zo kalm en liefdevol, zo volkomen onvoorstelbaar, dat de geest er stil van wordt. Opeens zie ik wat bedoeld moet zijn met het woord 'schenken'… het is het spontane uitstromen, het geven van het onuitputtelijke Leven dat zich almaar weggeeft… aan zichzelf als relatieve vormenwereld.

archief     sitemap