Stilheid en Zijn

14 september 2015

Stel je voor dat je niets weet, dat alles dat je is aangeleerd - over spiritualiteit, wezen, lichaam, geest, leven, goed en slecht - er niet is… Onderzoek dan wat er overblijft.

Wat blijft is het Ervaren in zichzelf… het Zijn. Dat Zijn is Stilheid, een aanwezig Zijn dat niet een omschrijfbaar object of voorwerp is.

In de kindertijd wordt aangeleerd om dit onbevangen en open Zijn toe te schrijven aan een aparte vorm: een ik. Dat 'ik' leert zich te zien als een vorm in een omgeving.

Later - in spirituele en intuïtieve kringen - wordt verteld dat die vorm ergens vandaan komt en onderweg is naar een bestemming of einddoel.

De Directheid van Zijn wordt 'vergeten', en zijn wordt voorgesteld als een aparte vorm die zijn doel moet bereiken. Onderweg moet het tot betekenis komen… aan 'het einde' moeten prestaties en verworvenheden getoond worden.

Sri Nisargadatta (I Am That) zegt daarover: Once you realize that the road is the goal and that you are always on the road, not to reach a goal, but to enjoy its beauty and its wisdom, life ceases to be a task and becomes natural and simple, in itself an ecstasy.

Alles wordt simpel, eenvoudig… de besefte Stilheid van Zijn werkt weldadig door in geest en lichaam, die hun schijn van apartheid verliezen. Zie ook: De Lynx

Wanneer gekeken wordt vanuit het voorgestelde, aparte ik, is er voortdurend angst en spanning. De basis wordt bezwaard door onzekerheid en grote zorgen over veiligheid, bestemming, de plaats in de wereld, betekenis en (geloof-)waardigheid.

De Hunkering naar Vrede

Wanneer teleurstelling, vermoeidheid en wanhoop de naar buiten gerichte houding tot stilstand brengen, en de hunkering naar vrede terug wordt gevolgd naar binnen, kan er besef van de innerlijke Stilheid komen.

Die Stilheid is de directe Openheid van Zijn. Stilheid, omdat ze niet komt of gaat en er geen afscheidingen zijn. Daarom noemt men het ook wel Vrede, Openheid, Tao, God…

Besef van Stilheid, of het directe Zijn, maakt dat de aannames en misvattingen van de geest steeds makkelijker wegvallen. Ja, ook die thema's en gewoontes waar aandacht lang voor wegliep komen makkelijker in de beleving.

Dat roept vaak verontwaardiging en weerstand op, doch bewust blijven van primaire Stilheid brengt onderliggende overtuigingen in het Licht. Dat zijn spirituele, subtiele concepten van waaruit schijnbare apartheid ontstaat. Ook die lossen op in Gewaarzijn.

Het is dan lastig om niet afgeleid te worden door methodes die je in je kracht moeten brengen. Er is een diep ontroerende Openheid te ontdekken, juist in het aangaan van de onderliggende overtuigingen en verwarringen. Daar is echter bereidheid voor nodig, bereidheid om werkelijk de illusie van het aparte zelf in te zien.

Geest wil liever niet de beweringen en overtuigingen aan een onderzoek onderwerpen. Die heeft het nodig om een betoog op te bouwen, afstand te bewaken en een houding mee hoog te houden.

Het probeert daarmee de schijnbare 'ik' te bevestigen, tot voldoening te brengen, de status ervan te verhogen en geloofwaardigheid te suggereren. De knagende onvrede die onderhuids heerst, komt vooral omdat dit slechts tijdelijk, of almaar niet lukt.

Eigenlijk is er permanent strijd met onderwaardering… het valse ik is niet in staat om de wereld onder controle te krijgen, maar probeert steeds weer - in ontkenning naar de teleurstelling daarvan - te bewijzen dat het wel iets waard is.

In het aangaan van de 'pijnlijke stukken' vervliegt de noodzaak tot het beschermen en vervullen van het aparte zelf. De Stilheid waaraan alles verschijnt wordt beseft. Stilheid is de Vrede waar naar verlangd werd… ze is de ware Aard van in zichzelf lichtend Zijn.

Die Vrede vloeit vanzelf in de expressie, in woorden en handelingen, waar vroeger de expressie en handelingen voldoening en vervulling van het aparte ik moesten brengen. Handelingen zijn dan spontaan, en eigenlijk geen handelingen meer, en ook niet meer van een iemand.

- stilheid en zijn -

teksten     fb   g+