Heel Zijn

4 december 2015

Er schuilt een ontzenuwende en helende kracht in open aanwezig zijn… aanwezig zijn als het Ene waarnaast geen tweede is. Besef van dit Ene is als het herkennen van water als de gemeenschappelijke grond van zowel de zee als de golven.

Aanwezig zijn als het Ene waarnaast geen tweede is, betekent eigenlijk jezelf vergeten… er is geen identificatie met wat voor onderscheiding dan ook. Je bent dan het Zijn waarin grenzen wegvallen. Dat is hoe een kind de waarneming is.

We leren wat ons niet zint te bestrijden of uit de ruimte te zetten. Daarmee bevestigen we eigenlijk de valse identiteit die alles als obstakels ziet… obstakels op de weg naar geluk. De schrijver D.T. Suzuki (Japan, 1870 - 1966) zei hierover: Dingen onderdrukken ons niet vanwege een objectieve wereld, maar vanwege een zichzelf-bedriegende geest.

Zijn vanuit Waarheid, of Stilheid, en het werkelijk als zodanig stil en open blijven, naar bijvoorbeeld verdriet, is als een onvoorwaardelijke moeder, waaraan een geschrokken kind zich spontaan overgeeft, in herkenning van thuis zijn… ook 'lastige stukken' geven zich uiteindelijk over in de veiligheid van gerealiseerde Eenheid.

Er gebeurt iets wonderlijks als je stil de Stilheid bent, en geduldig toelaat waar de geest misschien lang voor weg liep of boos over was… Wat dwars zit wordt zacht, verliest zijn vaste structuur en contouren, en smelt weg in de tijdloosheid van beleefde Stilheid.

Het is niet nodig om uit te zoeken hoe iets ontstaan is, waar het vandaan komt, of van wie het is. Herkenning, van het Waarzijn waaraan alles verschijnt, geeft een besef van Heel Zijn dat vóór alles niet meer een iets is dat beschadigen kan.

Belichaamde Heelheid

In de Vrede van belichaamde Heelheid geeft alles zich naar binnen toe over… in besef van Datgene dat - eerder dan de be(z)werende geest - bewust is ván de geest. Juist in het toelaten van pijn, verdriet, onmacht, woede of angst, breekt het valse ik open.

In de praktijk van alle dag biedt open aanwezig zijn ruimte om angst te doorbreken. Je kunt gaan zitten - alleen, met je partner of kind - en de Stilheid opmerken. Vanuit Stilte worden beweringen zichtbaar.

Je kunt voelen hoe aandacht met verwijt of oordeel meegaat en tot opstelling wordt. Je kunt zien dat je niet de beweringen bent en dat ego-activiteit er een houding uit opbouwt om belangrijkheid of beschadiging te veinzen.

Door de neiging van gelijk willen hebben te weerstaan en open te blijven, ontvouwt zich een onderlaag. Onder verwijt of oordeel zit meestal eenzame verlorenheid of verdriet, en angst dat het door de omgeving opgemerkt zal worden.

Nog dieper zit onbeantwoord verlangen naar goedkeuring of waardering van de ouders. Onbewust wordt verwacht dat de relatie dat verlangen zal inlossen. Dat gebeurt meestal niet… boosheid naar de partner is daarom vaak boosheid naar vader of moeder.

Het zonder houvast toelaten van die ontvouwing, bevestigt vanzelf het Heelzijn. Het Licht daarvan dringt door in de verwarring, die ontrafelt en wegsmelt.

heel zijn

teksten     fb   g+