Aanvaarden

26 juni 2012

Wrok en haat zijn lastige leermeesters. Door vanuit Openheid en geduld werkelijk stil te blijven, en de verongelijktheid zonder goed- of afkeuring schouwend te doorvoelen, kan identificatie met het slachtoffer zich tonen (mij is onrecht aangedaan)… haat voedt zich uit 'het slachtoffer'.

Daarin smeult bittere vergelding die wordt afgedekt met ontkenning. 'Erboven' worden positieve kwaliteiten gecultiveerd, zoals behulpzaamheid of belangstelling. Dit wordt echter geforceerd ingezet op een bodem van onbewuste ontkenning. Onverschilligheid naar innerlijke pijn moet er voor zorgen dat uiterlijk alles in orde lijkt.

Als shock groot is kan onverschilligheid ook groot zijn. Ontkenning naar pijn en onmacht neemt dan haar toevlucht tot negatieve kwaliteiten. Kleineren, misbruik, overdonderen, macht en kilheid zijn dan 'voor de hand liggende' archetypische modes.

Angst voor het Onbekende - volle Leegte, of innerlijke God - houdt aandacht gevangen in verwijt naar buiten, naar de wereld, of de ander die ervoor zorgde dat ik niet gelukkig ben. Het is beangstigend om de gerichtheid van onderliggende missies los te laten, en niet meer te weten…

Achter vergeldingsdrang en wrok wordt 'mislukking' verdrongen… Bevroren momenten van openbare afkeuring of tekort schieten voeden het idee 'ik ben verraden…' of 'ik heb gefaald…' De aandacht kruipt weg of wordt naar buiten gericht. Beide zijn eisen tot 'genoegdoening'… het leed moet rechtgezet worden.

Verwijt en haat komen tot rust in Besef

In besef, dat Waarnemen niet het slachtoffer is, doch tijdloos onbeschadigd bewustzijn, of Openheid, kan de constructie van verwijt en haat zich ontvouwen en tot rust komen: liefdevolle Waarachtigheid dringt vanzelf door in de ideeën die misschien wel duizenden jaren geloofd zijn.

Vergelding werkelijk toelaten en voelen in Openheid, brengt besef van leeftijdloos, direct Zijn dat altijd Nu Is. Vergelding verandert in inzicht en vergeving… het oordeel, dat een psychologische nederlaag suggereerde, wordt een middel tot besef van Leven, tot besef van Waarachtigheid.

Dit gebeurt wanneer wordt ingezien dat Gewaar-Zijn geboorte noch dood kent, en niet de eindige (fictieve) identiteit is: herinnering wordt waargenomen door 'iets' dat altijd Nu Is… Nu is geen apart wezen dat door de tijd heen reist, doch Dat waaraan tijd, ruimte en beweging verschijnen.

Alles is Gewaarzijn

Gewaarzijn kan naar ervaring en herinnering kijken, is niet onderhevig aan geboorte en dood, en blijft altijd los van alles, ofschoon alles er uit is opgebouwd… Ervaringen horen bij de geest. De persoon is een geestelijke houding die alles via voor-beelden bekijkt, of zijnsbesef (Leven Nu) dat tot omschrijfbare identiteit is gemaakt.

Strijd transformeert in Zijn

De identiteit moet worden beveiligd, in een psychologisch netwerk van gelijkgezinde identiteiten. Van daaruit wordt verdedigd en gevochten tegen andere netwerken van afwijkende identiteiten.

Bewustzijn wordt in een gewoonte tot zelfomschrijving gelokt, waar het vervolgens schatplichtig wordt gehouden aan oorlogscultuur…

Besef van Zijn doorbreekt die angststructuur en maakt bewust van de onderliggende ene Openheid. Identiteit is een fictie… ze verliest haar lading in het herkennen van de Vrede die Is.

Eigenlijk is aanvaarden een vorm van overgave… een apart 'ikje' dat vecht lost op in besef van Zijn, in de Vrijheid van Zijn.

archief     sitemap