De Sluier

De Sluier


De Sluier verbergt, verleidt, lokt en lijkt te beweren… totdat ze herkend wordt als het zelfgeschapen scherm van afscheiding.

Een overweldigende hoeveelheid eerste indrukken suggereert een scherm in zijnsbesef. Onwetend laat dat besef de natuurlijke verbondenheid met Eenheid los… het Stille lijkt onrustig te worden.

De shock - van de realisatie in de veelheid van vormen te zijn - zet een sluier tussen de beleving en de veelheid. Hierop worden noties geprojecteerd. Zijnsbesef construeert een schijnbare waarheid.

De Sluier omvat het karmische proces waarmee zijnsbesef zich realiseert Oorspronkelijke Stilte te zijn. Dat proces is het herkennen van Veelheid als gemanifesteerde Eenheid.

Eén en Véél lossen in elkaar op… aandacht rust in 't Overstijgende, dat één noch véél is.

Het herkennen van de Sluier geeft vertrouwen. Vanaf dan is vertrouwen niet meer een concept, doch het natuurlijke zijn dat zichzelf is, voordat het een naam krijgt.