Achtergrond


Frits van der Ploeg - 1951

Opgroeiend in een sfeer van zowel bescherming als onderdrukt oorlogsleed, wist ik niet wie ik was of wat ik wilde. Ik kon wel goed luisteren en voelen, alleen het uiten daarvan lukte nooit. In de geest heerste onbegrip, eenzaamheid, onzekerheid en angst.

Om dat te verbergen boden zich twee specialiteiten aan: ontkennen en voorwenden. Dat leek zo te horen. Angst kon vele verhullingen aannemen, van een verbond in onmacht, gehoorzaamheid of voorkomendheid, tot rebellie, jaloezie, verwijt en depressie.

Een huwelijk volgde. Na twee jaar kwam mijn oudere boer meedelen dat vader bij zijn vriendin was ingetrokken. Er was ontreddering, doch meteen werd ontkenning ingezet. Jaren later besefte ik dat mijn wereldbeeld op dat moment volkomen in elkaar stortte, en dat dat te veel leek.

Mijn leven was gebouwd op het ideaalbeeld dat ik van mijn familie had gemaakt en op ontkende verwarring en pijn. Mijn huwelijk bleek een vlucht uit de benauwdheid van het ouderlijke huis. Vijf jaar later kwam de scheiding. Voor het eerst stond ik op eigen benen, in een vreemde wereld… de ontvluchtte angst diende zich weer aan.

Via muziek, drugs en free-lance werk belandde ik in het nachtleven. Zoeken, faalangst, hulpeloosheid, smokkelroutes, wanhoop en verlorenheid, dwongen me ten slotte om de ontkenning en vertwijfeling onder ogen te komen. Het grote toegeven begon.

Ik herkende een diep verlangen naar vrede. Later bleek dit de hunkering naar God te zijn. Midden in wanhoop en depressie besefte ik dat 'eruit stappen' de hunkering niet in vervulling zou brengen. Op dit keerpunt gaf het ego een deel van zijn trots op.

In 1986 ontdekte ik Tarot, Rune en Medicine Cards. Van 1990 tot 2006 leefde ik zeer teruggetrokken en was er intens onderzoek en meditatie. Er waren meerdere momenten van ontwaken, en ik herkende steeds meer het ene Leven onder en in alles. Muziek bleek eerder besef van het ruimtelijke, bovenpersoonlijke Nu gebracht te hebben.

Ineens was helder dat bewustzijn altijd vanzelf gebeurt. Observerend neemt het waar. Ik besefte dat de ander niet los van me is, doch een verschijning van dezelfde Ene Bron waaruit en waarin alles verschijnt. Daarna kwam de realisatie dat het primaire 'ik ben' blanco bewustzijn is.

De zoektocht eindigde in de herkenning van Licht, en het besef dat ik een verzameling conclusies over oude ervaringen was, angstvallig bijeen gehouden als bewijs van mijn bestaan. Dit viel uit elkaar in de openbaring van het Ongerepte, of Dat wat altijd Is en manifesteert als Licht en veranderlijke omstandigheden.

Het ik bleek een bedacht verhaal, een psychologische kramp die tot identiteit werd. In het openbreken kwam de realisatie: ik ben dat niet… ik ben is onbeschadigbaar Licht.

Leven gaat zoals het gaat, is goed noch slecht. Licht manifesteert als kind-papa-mama… bewustzijn-kosmos-aarde… zijn-energie-materie… Leven-Licht-Liefde… Alles is Eén… Zijn hoeft niet te worden gerepareerd. De geest raakte hiervan doordrongen en ontspande.

Na deze ontmanteling kwamen jeugdherinneringen van Eenheid. Als kind had ik op mijn rug in de wei gelegen, één met de onmetelijke ruimte, zonder ik. Er was toen alleen geen besef van dat wonder, het leek gewoon om geen grenzen te hebben.

Daarna openbaarde zich onverwachts diepe dankbaarheid en liefde voor mijn ouders, familie en al dat leeft. Er was herkenning van het ene Licht dat alles bezielend omvat, en waar alles, dat eerder op overheersing en onderdrukking leek, zacht in wordt.

Sinds 1993 geef ik woorden aan hoe mensen bewust zijn van dat Ongerepte, in relatie tot een context. Besef van Stilte en Heelheid achter en in alles brengt realisatie, inzicht, vergeving… en plezier in het verwoorden van levensprocessen naar universele taal.